Welkom

Dit is geen echte log. Op de archief-pagina's heb ik de verhalen die ik uit eerdere Afrika reizen mailde naar iedereen in mijn adresboek geknipt en geplakt. Deze pagina is van mijn reis van november 1999 tot en met januari 2000.

Ik maakte een reis door Benin, Togo, Ghana van 9 weken. Ik had een heel jaar hard gewerkt, en mijn toenmalige cheffin vond het goed dat ik er zolang tussenuit ging.

Na eerdere reizen in Senegal/Mali en Burkina Faso wilde ik meer van West Afrika zien en had onderweg veel goeds gehoord over Ghana. Benin en Togo wist ik niets over (behalve dat wat in de Rough Guide staat) maar dat maakt het juist spannend. Benin bleek een grote teleurstelling: saai landschap, onvriendelijke mensen en heel erg smerig eten op een Senegalees restaurant in Cotonou na.

Ik wil nog steeds terug naar West Afrika, naar Guinnee en de Ivoorkust, maar de politieke instabiliteit aldaar belet mij. Daardoor zijn ook landen als Tsjaad, Congo, Sudan afgesloten voor mij. Ik ben niet zo'n held.

From: Jerry van Beers
Date: 04-12-99

Onderwerp: Bericht uit Afrika


Hallo allemaal,

hier een groet uit zonnig Afrika. Ik heb net op CNN gezien dat het in Europa belabberd weer is. Hier moet de Harmatan gaan waaien, waardoor het volgens de Afrikanen koud gaat worden. Ik verheug me er nu al op, want koude in Afrika volgens de Afrikanen valt volgens mij wel mee.

Sneller dan gepland ben ik in Ghana, wat toch de hoofdmoot van mijn reis was. Benin was niet veel aan, saai landschap, wegrottende resten van de Franse overheersing waardoor het allemaal een armoedige indruk achterlaat. Maar bovenal vond ik de mensen niet aardig: stug, zelfs vijandig. Ik heb heel veel vriendelijke Afrikanen ontmoet, maar dat waar en steevast geen Beninesen. Dus besloot ik naar Ghana te gaan. Ik heb daar een paar leuke adresjes gekregen die ik op ga zoeken.

Maar voordat ik naar Ghana ging, besloot ik nog twee dagen aan het strand te gaan liggen bij Grand Popo, nabij de grens met Togo. Zou ik ook snel in Ghana kunnen zijn. Van oost naar west is Togo maar 50 kilometer langs de kust. Het strand was fantastisch. Het was er schoon, rustig, het water was als van een bounty reclame, en palmen voor zover het oog reikt. Hier heb ik dus twee dagen doorgebracht, luierend in de zon en ben nu geheel bruin.

Binnen een half uur was ik bij de grens met Togo. Grensformaliteiten waren zo gepiept. Ik had een visum voor Togo moeten krijgen, maar kreeg alleen maar een stempel. Bij de volgende grens, een uurtje later, wilde ik doorsteken naar Ghana. De Togoleze ambtenaar in functie zocht mij visum, maar vond het uiteraard niet. Hij vroeg zich af hoe het kwam dat ik dat niet had. Ik legde uit dat het niet mijn schuld was dat ik geen visum heb gekregen. Hij begon heel moeilijk te doen. Ik zei nog Chef c'est pas mon fault, non? Ja ja, dat was wel waar maar hij wist niet wat hij nu moest doen. Hij gaf me twee papieren om alsnog een visum te krijgen, zo vlak voordat ik het land zou verlaten. Toen ik halverwege het eerste formulier van de vier was, kreeg hij een beter idee. Hij nam me mee naar zijn chef, die mij omstandig uit ging leggen dat er grote problemen konden zijn voor mij, maar dat hij wel iets voor mij kon doen. Voor 10.000 cfa kon ik het stempel in mijn paspoort verkrijgen en het land uit gaan. Hij vroeg of ik alles begrepen had en voor de zekerheid antwoorden ik hem dat ik niet Frans was dus dat mijn kennis van de Franse taal niet zo heel goed was. Waar ik dan wel vandaan kwam? Pays-Bas. Ah C'est bon. En prompt kreeg ik van de ff100 (d.i. 10.000 cfa) 5000 cfa terug, en ik kon vertrekken. Het is goed om Nederlander te zijn, hier, le pays du lait.

's Avonds in Accra ontmoette ik een idiote Italiaan die twee beeldschone Ghanese meisjes op sleeptouw had genomen. Hij betaalde hen eten, drank, de kapper en had zelfs een mooie jurk voor ze laten maken. Zij betaalde hem met sex. Ik maakte duidelijk dat ik daar geen behoefte aan had, en verder heb ik een geweldige avond gehad met deze drie mensen. De leukste avond tot nu toe, met allemaal vriendelijke mensen om me heen, vrolijke muziek, etc.

Verder heb ik van een Nigeriaanse vrouw die in het hotel in Abomey werkte het adres van een beachclub ten westen van Accra gekregen waar het me goed toeven lijkt. Ook gaf zij mij de naam van een Ghanese vriend van haar, en het is zo'n illustere naam dat ik erg veel van deze persoon verwacht: zijn naam is namelijk Holy Positive. Dit klinkt mij sympathieker in de oren dan de namen van twee broertjes die mij in Porto Novo vergezelde naar het paleis van Roi Toffa: Dieudonnee (5jaar) en Dieumerci(4jaar).

Wanneer ik weer de beschikking heb over hotmail, stuur ik meer berichten. Alles gaat goed met mij, het is hier in Ghana erg gezellig, en denk het hier erg naar mijn zin te gaan krijgen. Ik heb in ieder geval al drie uitnodigingen voor nieuwjaar op zak ....

Groeten,

Jerry



From: Jerry van Beers
Date: 09-12-99

Onderwerp: Namen in Ghana


Hallo allemaal,

Ik dank jullie hartelijk voor de mailtjes. Het is zo'n vier gulden per uur, dit internet cafť waar ik alleen niet mag roken, maar verder kan doen en laten wat ik wil, bier, koffie, mineraal water, etc. En kan surfen wat ik wil, maar ik wil natuurlijk alleen maar hotmailen. Ik neem dus niet altijd tijd om iedereen persoonlijk te antwoorden, waarvoor ik u mijn nederige excuses aanbied.

Overigens schrijf ik zoveel dat ik door elkaar begin te halen wat ik waar heb geschreven. Ik vertel allerlei dingen aan mensen, bij een korte reactie op een email, ik schrijf kaarten en in mijn dagboek. Gisteravond las ik mijn dagboek door en kwam er achter dat ik zaken die ik wel gemaild had niet in mijn dagboek had staan, omdat ik dacht dat ik het er al in geschreven had, maar dat was in een email.

Vanavond wil ik jullie iets vertellen over de namen hier. De namen van mensen zijn soms heel geestig. Behalve de Ghanese namen die ik en mijn collegae zo goed kennen, zoals Nanaa, heb je een heel scala aan fantasievolle namen. Zo ging ik gisteren naar het 'arts center' en werd daar begroet door een jongen die zichzelf voorstelde met de naam Brains Wonderful. Dit was bij de plek waar ik op zoek was naar iemand genaamd Holy Positive. De jongen die mij een Cola gaf noemde zichzelf Jaweh. In het restaurant waar ik s'avonds gemakshalve, ik ben dan doodmoe en heb geen zin om verder te gaan dan vijf minuten lopen van mijn guesthouse, ben ik de afgelopen avonden bediend door Love, Gifty en Great. Deze namen stonden op hun badge.

Ik dacht in Benin het toppunt van godsdienstwaanzin meegemaakt te hebben, met de grote hoeveelheid kerken, en namen van deze. Maar nee hoor, Ghana is nog veel religieuzer Elke straathoek een kerk, en een belendende school die ook baptist, evangelisch, de weg naar Jesus, of World Miracle Church, noem maar op is.

Winkels hebben ook religieuze namen. Zo heb ik eens fufu gegeten in een 'chop bar' (chop is ghana-engels voor eten, zie verderop) die de naam Thy Will Be Done Snacks. Wandelend door de straten van Accra zie ik winkels met namen als God is my shephard Wholesale en Retail, Hallelujah Fashion.

Elk busje heeft ook een religieuze spreuk op de zijkanten, zoals Wiseman still seek Jesus Christ. Maar degene die mij het meest opviel, en die ik onmiddelijk in mijn kladblok opschreef was deze: Many who plan to seek God after the 11th hour will die at 10.30.

Straat namen zijn er wel in Accra, maar er is niemand die ze kent, zelfs de taxichauffeurs niet. Wanneer ik naar de Barclays op Nkrummah avenue ga, de grootste, drukste straat van Accra, moet ik zeggen dat ik naar ga die naast het tweede stoplicht na de Evangelical Church of Jesus Christ wil. Maar wat ik ook een hele leuke vond was de metersgrote advertentie van een verzekeringsmaatschappij. Het was een vrolijk plaatje van een gezin wiens huis was afgefikt, maar no problem want ze waren goed verzekert, zo iets. Het hoofdkantoor was te vinden op: turn right at the second trafficlight after the Don't Mind Your Wive chopbar, go to the place where you will see the big big big tree and turn left.

Dat big big big overigens is hier niet zo heel vreemd. Om iets in de overtreffende trap aan te geven gebruik je het woord gewoon vaker, minstens drie keer. Om aan te geven dat er ergens veel van is zeg je plenty plenty plenty. Andere eigenaardigheden in het taaltje hier zijn bijvoorbeeld: kort wachten = small time, lang wachten = big time. Wanneer iemand gaat zegt hij I'm coming, waarmee hij/zij bedoelt te zeggen dat ze terugkomen. I want to be your friend betekent hier niet meer dan dat hij/zij vriendelijk voor je wil zijn.

Er wordt mij hier natuurlijk vaak gevraagd of ik getrouwd ben, nee I have a girlfriend. Gisteren legde een Ghanese vrouw mij uit dat dat geen goed woord is, het betekent namelijk een soort sletje dat je weg kan sturen wanneer je maar wilt. Je moet dan zeggen dat je een 'wive' hebt, dan geef je aan dat je een relatie met iemand hebt die serieus te nemen is. Dat doe ik dus vanaf nu, hoewel het mij natuurlijk toch als getrouwd in de oren klinkt.

Tenslotte, iets wat ik nog niet eerder heb meegemaakt op mijn reizen. Ik heb een rare pet, een rasta-achtig hoofddeksel dat ik op Bali gekocht heb. Ik heb het op tegen de zon. Ik kreeg er erg veel leuke reacties op, en het doet de vrouwtjes giechelen. Het ding is vreselijk smerig, maar ik durf het niet te laten wassen omdat ik gewoon niet zonder kan op straat. Maar er zat er scheur in, zo tussen twee lappen. Ik liep door de straten van Accra, en kwam langs een Naaiatelier Ik stapte naar binnen en vroeg aan de man gezeten achter een voet aangedreven Singer naaimachine of hij het kon maken, en hoeveel het zou gaan kosten. "Anything you dash me sir" Een dash kan van alles zijn, een bedrag om politie om te kopen, een cadeautje voor kinderen, etc. Ik zei dat ik dat wel heel moeilijk vond: wanneer ik te veel geef krijg ik niks terug, wanneer ik te weinig geef wordt u boos. Do me a price. "Oh anything you dash me sir" "OK, I give 5000." "That's too much sir" Ik vond dat ik dat nu eenmaal gezegd had en dat dus ook moest betalen. In een zucht en een scheet was het klusje geklaard, ik gaf de man 5.000 cedi's (2,50 gulden). Hij begon te lachen en gaf mij 3.000 cedi's terug. "I'm an honest man."

OK luitjes dit was het weer voor vanavond. Ik hoop dat ik jullie enigszins heb kunnen vermaken met dit verhaal. Ik denk wel dat jullie begrijpen dat ik het hier uitstekend naar mijn zin heb.

Groeten aan allen die geen e-mail hebben maar toch met mijn lot begaan zijn.

Jerry



From: Jerry van Beers
Date: 23-12-00

Onderwerp: Mole National Park en Y2K


Hallo allemaal,

Bedankt voor jullie emailtjes. Ik had nu 10 dagen niet gemaild en vond, terug in Accra, 16 berichtjes in mijn inbox. Ik moet alleen degenen die een e-greeting hebben gestuurd teleurstellen, behalve Lise, want de meeste keren is de verbinding hier gewoon te traag om grote plaatjes te bekijken. Kost me te veel geld en tijd, wat natuurlijk beter kan besteden aan een relaas van mijn bezigheden alhier.

Daar kan ik kort over zijn. Ik ben voornamelijk op pad geweest om olifanten te zien in het Mole National Park in het noorden van Ghana. Eerst verliet ik de drukte en de hitte van Accra voor de relatieve rust en koeler klimaat van Kumasi, de hoofdstad van de Ashanti, eens een groot koninkrijk in West Afrika, nu nog slechts een decoratieve functie. Maar het was wel erg gezellig met een enorme markt. Tijdens een van mijn wandelingen daarover werd ik rondgeleid door ene Mercy. Zij verkoopt tomaten op de markt, en zag mij kijken naar een richel boven de markt. Ik dacht, als ik daar kan komen kan ik prachtige foto's maken. Alsof Mercy raadde wat ik wilde stelde zij voor mij rond te leiden, ze sprak geen Engels, ik geen Twi, dus besloot ik Nederlands tegen haar te praten, wat haar telkens deed lachen. Ze nam me bij de hand en bracht mij kriskras door de markt navigerend naar de richel. Hier waren de ijzersmeden aan het werk, wat een kabaal van jewelste tot gevolg had, behalve wanneer ik langs kwam, want dan wilde iedereen wel een praatje maken. Op elke vraag van Mercy, die ik natuurlijk niet verstond, antwoordde ik maar iets, tot grote hilariteit van de omstanders, de sfeer was goed dus ik haalde mijn camera tevoorschijn. Dit had weer een groot gejoel tot gevolg: iedereen wilde op de foto. Later nam Mercy mij nog steviger bij de hand en nam mij terug naar haar tomatenstalletje, voornamelijk een schaal met de magere oogst van de vorige dag. Ik moest wederom een 'snap' van haar nemen, nu met haar hard giechelende vriendinnen erbij. Ik hoop dat ze gelukt zijn.

Na drie dagen had ik het gehad in Kumasi en wilde ik naar het noorden, olifantjes kijken. Het koste wat moeite (46 uur) maar het is gelukt. Toen we het noorden naderen begon ik het landschap te herkennen, het leek namelijk veel op het droge noorden van Burkina, de mensen hebben het hier nog moeilijker dan elders (het gemiddelde salaris van een Ghanees is 3.000 cedi's, wat 2 gulden is), maar zijn erg vriendelijk, vrolijk, en praatgraag. Zomaar een pakje sigaretten kopen lukt niet, je moet er de tijd voor nemen.

Vanuit Kumasi nam ik de bus naar Tamale, zo'n 450 kilometer. Dat ging prima, behalve dan dat de ochtendbus vol was en ik met de avondbus moest waardoor ik pas om 1 uur s'nachts aankwam. De volgende ochtend vroeg op om kaartjes te kopen voor de bus naar Mole. Om twee uur moesten we bij het lorrypark zijn (een houten keet die op invallen stond midden in de markt waar de 'bushpeople' hun vruchten van de dag komen aanbieden), want om 3 uur zou de bus vertrekken. Maar je bent in Afrika, dus hij vertrok pas om 6 uur, wat op zich niet erg was want de markt was geweldig. Er kwam wel een bus maar dat was niet de goede. Ik vroeg iemand wanneer onze bus zou komen en hij zei "Any minute from now". Het is een engelse uitdrukking die inderdaad een moment in de zeer nabije toekomst aanduidt, maar hier in Afrika krijgt het toch een heel andere betekenis, namelijk tussen nu en wanneer het god uitkomt zo'n beetje. Na een uur rijden kreeg de bus pech, iets met het stuurmechanisme, en deze pech duurde 4 uur.

Het grootste deel van de weg naar het park is zo uitermate belabberd dat de bus echt niet harder kan dan 20km per uur. 5 uur lang werden de passagiers gehusseld als stamppot, en om half 4 kwamen we dan eindelijk aan in het park, waar de receptionist van het motel uit zijn bed gelicht werd maar toch ons begroette met "You're welcome".

Het park biedt 'walking safari's' aan, met een gewapende ranger, en je kan zo lang als je maar wilt. Onze gids was Zacharias, erg sympathiek en belezen. Hij wist de latijnse namen van alle dieren en planten. Na nog geen 5 minuten wandelen zagen we onze eerste olifant. Een geweldig, majestueus beest met hele lieve ogen. Hij stond in alle rust met zijn slurf bladeren van de boom te slurpen. De gids zei dat we niet dichterbij konden komen, terwijl wij ons al heel dichtbij voelden, op zo'n 5 meter afstand. We gingen verder. Toen stond er een olifant in een kuil, en wij konden tot op zo'n 2 meter naderen. Hij was bezig zand op te slurpen, boog af en toe door de knieŽn en schurkte zijn hoofd aan de rand van de kuil. Ik heb nog nooit zo veel foto's in zo'n korte tijd gemaakt. Bijzonder indrukwekkend om zo dicht bij zo'n groot beest te staan.

Nog twee maal gingen wij op een Walking Safari, met dezelfde gids. Hij liet ons antilope's, apen, hornbills, buffalo's en warthogs (een soort everzwijn) zien. Waarschijnlijk is dit park voor de Kenia en Tanzania gangers onder u niet heel indrukwekkend, maar het is in ieder geval goedkoop, en de omgeving rustig en wonderschoon. Een aanrader.

Mijn kerstmis breng ik door op een strand, waar Ghana er plenty van heeft. Ik kreeg een folder te lezen van het Ko Sa Guesthouse en het prees zichzelf aan met Come Discover Paradise. Ik heb dus onmiddellijk een kamer gereserveerd voor een hele week.

Kerstmis wordt hier niet heel groots gevierd, daar zijn de meeste mensen namelijk te arm voor. Ze zijn allang blij wanneer ze een maal per dag kunnen bereiden, en een kerstboom is natuurlijk al helemaal uit den boze. En de kerstbomen die je hier wel ziet zijn van het afschuwelijkste nepsoort met de afschuwelijkste kitscherige lampjes. WEl heb ik een grote hoeveelheid versies van Little Drummer Boy gehoord.

Ik heb hier in Ghana erg veel plezier, ontmoet leuke mensen, zie geweldige dingen, wordt erg relaxed en geduldig (je moet wel), en vooral erg bruin, maar jullie hoeven niet bang te zijn dat ik jullie vergeet, of wil vergeten. Inmiddels heb ik al heel veel kaarten verstuurd in de hoop dat ze nog voor het nieuwe jaar aankomen.

De volgende keer dat ik weer fatsoenlijk kan emailen is ergens half januari. Ik ga de 2e naar het oosten van het land, naar watervallen apenbossen, nog meer watervallen en het Volta meer, het grootste artificiŽle meer op aarde. Van veel Obroni's (blanken) gehoord dat het daar geweldig reizen is.

OK lieve mensen, ik ga stoppen, d.w.z. nog even iets persoonlijks aan Joline sturen en dan ga ik naar bed om morgenochtend vroeg op weg naar het paradijs te gaan. Ik wens jullie een vrolijk kerstfeest, voor zover er van vrolijkheid sprake kan zijn in het koude Holland. Ik wens jullie ook een knallend nieuwjaar. Ik doe het rustig aan maar zal aan jullie denken als ik de eerste januari mijn nieuwjaarsduik neem. En blijf vooral mailtjes sturen.

Groeten,

Jerry



From: Jerry van Beers
Date: 21-01-00

Onderwerp: Laatste bericht


Hallo allemaal,

het leek mij geen goed idee om de dag na terugkomst meteen aan het werk te moeten. Dus ik besloot te gaan informeren of ik eerder terug kon vliegen op mijn ticket. Ik ging naar het Swissair kantoor, waar de Europese beschaving mij in extremis tegemoet lachte. Een keurig verzorgd kantoor, netjes, opgeruimd, mensen in Swissair uniform, aircon, rust, en ja hoor, het was mogelijk. Het kostte weliswaar $100,-, maar geld speelt geen rol. Op de 12e van de 1e vroeg ik of het kon, en de 15e zat ik in het vliegtuig.

Het regelen hiervan is typisch voor een reis in Afrika. Ingewikkelde zaken zijn in de regel zo gedaan, maar schijnbaar eenvoudige dingen zoals het bestellen van een cola, of een omelette met koffie kosten aanzienlijk meer tijd. Wat mijn omelette met koffie zo moeilijk maakte was dat ik weinig suiker en geen melk wil in de koffie, wat daar hoogst ongebruikelijk is. Daar drinkt men de koffie, en thee, mierzoet, met een hele sloot gezoette Hollandse melk uit een blikje. Hoevaak ik wel niet mijn koffie terug heb gegeven en om een nieuwe vroeg .....

In busjes had ik ook regelmatig eenzelfde probleem. Zo stap je op ergens langs de weg en je vraagt aan een busje dat langskomt of hij naar die en die Junction gaat. Eigenlijk vraag je het niet maar wijs je met je vingers naar de grond, ten teken dat je niet de dichtsbijzijnde stad in wil, maar er in de buurt afgezet wilt worden. Wil je echt de stad in dan wijs je met je vingers omhoog. Hoevaak ik wel niet het busje om heb laten rijden omdat ie toch de stad in ging terwijl ik naar een junction buiten de stad ging.

Maar goed, mijn ticket was dus geregeld, en op een zaterdagmorgen niet zo lang geleden stond ik ineens op Schiphol waar Joline en Jasper op mij stonden te wachten. Het was Swissair, dus alles was precies op tijd.

Zo had ik nog 10 heerlijke vrije dagen om bij te komen, weer te wennen aan het tempo hier, hoewel ik mij voorgenomen heb mijn eigen tempo (lekker langzaam) aan te houden, aan het weer te wennen (voor mij een verschil van pak 'm beet 25 graden), kortom ingeburgerd te raken.

Ik vond het leuk om al die emailtjes van jullie in den vreemde te ontvangen. Drie keer was ik in Accra, waar behalve het hartvormige zwembad van Hotel Shangri La het Cybercafe de grootste attracties waren. Natuurlijk zijn er ook markten, musea, parken, stranden, etc. maar die zijn elders in het land mooier, leuker, interessanter, rustiger, etc. Dus bleef het cybercafe over. Bovendien kreeg je de beste koersen voor geld wisselen in Accra, en de snelste service (plusminus half uur), waardoor je er altijd wel een of twee nachten verblijft.

De 26e ben ik weer op kantoor, voor collegae, en anderen zie ik gewoon wel weer. Ik heb ook al foto's, hoewel niet allemaal want de winkel heeft een rolletje zoek gemaakt.

Groeten,

Jerry