De Italiaanse dichter Giovanni Boccaccio studeerde vanaf 1327 rechten in Napels. In 1360 schreef hij een biografie over Dante: Trottotello in laude di Dante. In opdracht van de Florentijnse universiteit gaf hij openbare colleges over Dantes La divina commedia, maar moest bij de zeventiende zang door ziekte zijn werk staken. Zijn Il decamerone, een verzameling van honderd verhalen, die zich afspelen tijdens de pestepidemie in Florence, voltooide hij in 1353. In 1471 verscheen het in druk.
^ top
1497 Savonarola verbrandt Il decamerone omdat hij het boek onzedelijk en ijdel vindt.
1559 Paus Paulus IV verbiedt de vertellingen, niet omdat ze onzedelijk zouden zijn maar vanwege de weinig flatterende portretten die Boccaccio geeft van de geestelijken.
1600 In Frankrijk wordt het boek verboden omdat het goddeloos zou zijn.
1909 In de Verenigde Staten wordt een voormalig rechter, Richard S. Shegard, veroordeeld tot twee jaar tuchthuis omdat hij voor verboden doeleinden gebruik maakt van de post door de Decamerone ter verzending aan te bieden.Schrijvers en senatoren dienden bij president Theodore Roosevelt een gratieverzoek in. Hij antwoordde: 'Gratie geweigerd. Helaas kan ik de man niet voor de rest van zijn leven opsluiten.'
Ludwig Marcuse, Ohsceen 1962
1920 In de jaren twintig worden in de Verenigde Staten regelmatig exemplaren door de douane in beslag genomen en verboden.
1950 Tot ver in de jaren vijftig worden in Engleand regelmatig oplagen vernietigd
Uiteindelijk werd de Decamerone door de Kerk verboden, maar niet omdat het pornografie zou zijn. 'Blasfemie' luidde de aanklacht: de geestelijkheid werd als gierig, leugenachtig en losbandig voorgesteld, tot aanstoot van de gelovigen. Ongeveer een op de vijf verhalen is om deze reden aanstootgevend, maar ze waren zo populair dat de Kerk een gekuiste uitgave toestond. In dat boek werd geen enkele seksscene geschrapt of afgezwakt. Maar priesters en monniken werden advocaten of tovenaars; abdissen en nonnen werden veranderd in adellijke dames.
David Loth, The Erotic in Literature 1962
Ongetwijfeld was deze bewieroking van de geneugten van de geslachtsgemeenschap op zichzelf al voldoende om de censors te alarmeren, maar gezien de alom verbreide vrees dat zogenaamde onzedelijke literatuur een verderfelijke invloed zou hebben, was de tolerante toon van het hele boek waarschijniijk nog verontrustender. Hoewel de hartstocht zelden het hoofdthema is en doorgaans met een humoristische pen wordt beschreven, worden alle mensen - van hoog tot laag, geestelijken en leken, mannen en vrouwen - afgeschilderd als zoekers van seksueel genot, die vaak de belachelijkste dingen doen om maar aan hun gerief te komen. Bovendien zijn deze verhalen zeiden of nooit moraliserend.
F.F. Lewis, Literature, Obscenity, and Law 1976
Alledaagse woorden
Misschien zullen er enigen onder u zijn, die zeggen dat ik mij bij het opschrijven van deze geschiedenissen te veel vrijheid heb veroorloofd, daar ik ettelijke keren vrouwen dingen heb laten zeggen en aanhoren, die voor eerbare vrouwen niet gepast zijn om te zeggen en aan te horen. Dat loochen ik echter, omdat niets zo oneerbaar is dat het voor iemand, wie ook, ongepast zou zijn wanneer het met eerbare woorden gezegd werd; en dat meen ik aardig knap gedaan te hebben. [...] En wanneer dan toch misschien een plaats of een woordje vrijer is, dan een van deze schijnheiligen die de woorden meer afwegen dan de daden en er zich meer op toeleggen goed te schijnen en goed te zijn, oorbaar achtte, dan zeg ik dat het voor mij niet onbetamelijker kan zijn ze geschreven te hebben, dan het in het algemeen voor mannen en vrouwen onbetamelijk is alledaagse woorden te gebruiken, zoals gat en pin en vijzel en stamper en lange worst en dikke worst en meer van dezulke.
Giovanni Boccaccio, Nawoord bij De decamerone 1349-1353
En terwijl zij in die houding haar man instructies gaf, stond Giannello erbij te kijken. Hij had die morgen door de onverwachte thuiskomst van de metselaar zijn verlangen nog niet volledig kunnen bevredigen en zon op een middel om dat alsnog te doen. En omdat hij zag dat hem dat niet mogelijk was zoals hij het wilde, kwam hij tot de conclusie dat hij het dan maar moest doen op een manier waarop het hem wel mogelijk was. En hij stapte op de vrouw af, die met haar lichaam de opening van het vat helemaal afsloot, en greep haar vast. En zoals op de uitgestrekte vlakten van Parthie de warmbloedige hengsten in hun tomeloze drift de merries bespringen, zo bevredigde Giannello toen bij haar zijn jeugdige begeerte. En hij kwam daarmee op praktisch hetzelfde moment klaar als de metselaar met het schoonmaken van het vat. Toen het zover was, trok hij zich terug. Waarna Peronella met haar hoofd omhoog kwam en haar man uit het vat kroop.
Giovanni Boccaccio, De decamerone 1349-1353